Manierka (2)

Numer inwentarzowy Czas powstania Wymiary w cm.
IPRM/MIL/7 XX w.
  • Wysokość:21
  • Szerokość: 14,5
  • Średnica wlewu:3,5

Opis

Manierka ma kształt owalny, spłaszczony jeden z boków, widnieje napis na szyjce F6S37

Historia     obiektu

Manierka wz. 37 (czasem spotykana także nazwa Manierka wz. 38) – etatowa manierka Wojska Polskiego od roku 1938.

Używane w 7 D.A.K. w latach 1938 – 39

Budowa: Konstrukcja manierki opierała się na owalu ze spłaszczonym dnem oraz jednym z boków. Płaskie dno umożliwiało postawienie jej w pionie, a spłaszczenie jednego z boków pozwalało na wygodniejszy transport w chlebaku. Podłużne wybrzuszenia zapobiegały wgnieceniom i ułatwiały chwyt. Najbardziej rozpoznawalnym elementem był szeroki otwór wlewowy o średnicy 50 mm umożliwiający łatwe utrzymanie wnętrza w czystości, szybkie napełnianie/opróżnianie manierki czy w ostateczności wykorzystanie jej jako menażki. Wykonana była niemal z czystego aluminium (99 %). Ten materiał był niewątpliwie wadą (szkodliwe działanie na zdrowie zastosowanego aluminium), obecnie manierki produkuje się głównie z tworzyw sztucznych. Nakrętka była przymocowana do manierki za pomocą łańcuszka. Na kołnierzu tłoczono nazwy producentów oraz oznaczenia odbiorów technicznych, np.”, „H. Ludwików 1938 Kielce”, „F.W.A B 1939”, „Światowit 1938”

Historia

Manierka wz. 37 została opracowana w roku 1937 przez Instytut Techniczny Intendentury. Nowa manierka miała pojemność 0,8 l i wagę 280 gram. 28 maja 1938 manierka uzyskała patent numer 26727. Manierki produkowane przed wojną nie posiadały pokrowca (przechowywano je w chlebaku)

Charakterystyczną konstrukcję tego elementu oporządzenia opatentowano 28.05.1938 patentem o numerze 26727. Manierkę do produkcji wprowadzono na podstawie Warunków Technicznych z dnia 3 marca 1938 r. nr 1071.

Źródło: wikipedia

Stan zachowania:

 dobry

Opis dźwiękowy:

brak

Licencja:

ccLicencja CC BY 3.0 Polska