Pianino

Numer inwentarzowy Czas powstania Wymiary w cm.
 IPRM/REG/8 XX w.
  • Wysokość: 128,5
  • Szerokość: 144
  • Głębokość/długość: 65,5
Opis Pianino, strunowy młoteczkowy (klawiszowy) instrument muzyczny ze strunami ustawionymi pionowo. Klawisze biało-czarne (w takim modelu pojawiały się klawisze z kości słoniowej) z pokrywą, w której w środku jest przymocowana półeczka na nuty.

Pianino w kolorze czarnym, ale są otarcia w kolorze brązowym. Mechanizm i pedały są metalowe. Na samej górze podnoszona pokrywa i w środku widoczny mechanizm.

Stan techniczny – bardzo dobry, wymaga jedynie strojenia.

Historia     obiektu

Pianino ofiarował Włodzimierz Augustyniak.

Pianino firmy J. Gerstenberger (firmę założono w 1864 lub 1865, istniała co najmniej jeszcze w 1929 roku, przejęta wówczas przez Arthura Frankego).

Za pierwszego budowniczego fortepianu uważa się Włocha Bartolomeo Cristoforiego, który zbudował pierwszy instrument strunowy z mechanizmem młoteczkowym ok. 1709 roku.

Pierwsze pianino zbudował Jan Schmidt z Salzburga lub Grüneberger z Halle w końcu XVIII w. lub na początku XIX w. W 1802 roku Th. Lond skonstruował w Londynie pianino o naciągu skośnostrunnym. Mechanizm pianinowy ulepszył i opatentował Robert Wornum w 1826 r. Rozwiązanie to było na tyle dobre, że stosuje się je do dziś. Jedyną modyfikacją jest zastosowanie innego tłumika. Konstruktorami pianin byli także m.in.: Carl Bechstein, Julius Blüthner, Ignaz Bösendorfer, Ignaz Pleyel.

Pianino zdobyło popularność w drugiej połowie XIX w., gdy w mieszczańskich domach zaczęło wypierać fortepian z powodu niższej ceny i mniejszych rozmiarów.

W Polsce po II wojnie światowej pianina były produkowane w fabrykach: „Defil” w Lubinie, Calisia w Kaliszu (do 20 września 2007 r.), Legnickiej Fabryce Fortepianów i Pianin w Legnicy.

Źródło: wikipedia, http://arspolonica.ocross.net

Stan zachowania:

bardzo dobry

Opis dźwiękowy:

      pianino

– opowiada pan Adam Augustyniak

Licencja:

ccLicencja CC BY 3.0 Polska